تو دوباره 

مهربانی را به دار آویختی

و انسایت را 

به آتش   

چرارخت عزا به تن کرده ای

خواب می برد  

مردمانم را

زیر چتر حماقت 

 چشم بستن ها

 نمی توان نوشت  

 چیزهایی را که خواندنی نیست  

 وتنها 

 در درد نامه های آدمی خوانده می شود

ساعت هایی عجیبی است /نامفهوم وگنگ /در مبارزه ای نابرابر بدون داشتن ذره ای از حقیقت در دست/ شاید این یک شکست زرده /در گیرم با هرآنچه در سیالیت ذهنم لبریز است /در گریزم از هر چه که نامش را به راستی نهادند / شاید شبی است با روکش سپد /ومن از پس این سیاه نمایی آدمیان نمی بینمش /

دوستی های بی رمق 

حماقتی است  

که بوی نا می دهد